Columns - Sport-Active Nederland

Title
Ga naar de inhoud
Extra
Een aantal jaar schreef Alexander Hulleman columns voor www.noww.nl, het open water zwemplatform. Daarnaast schreef hij columns voor de KNZB, bedrijven en andere opdrachtgevers. Daarnaast maakte hij samen met kunstenaar Jozef Bloks een bewaarboekje voor alle Olympische schaatsers van Sotsji 2014. Deze werd in de finaleweekend van de wereldbeker aan hen uitgereikt. Ook schrijf hij meerdere romans de afgelopen jaar waaronder Roos I en Roos II & Ssst..

Hoge elleboog – Oksel aantik

‘Hoge elleboog!’
Wanneer je in een willekeurig zwembad binnenloopt rond de tijd dat er wordt getraind door zwem- en triathlonverenigingen, hoor je dit menig trainer roepen.
De hoge elleboog is een moeilijk begrip voor zwemmers, want eigenlijk zit de hoge ellenboog in twee fases van de borstcrawl.

Zoals bekend heb je de trekfase. Deze begint zodra je je hand in het water hebt gestoken en water gaat pakken (de catchfase). Je duwt daarbij zo snel mogelijk je hand met je vingertoppen richting de bodem. Als je niet je vingertoppen naar beneden duwt, maar je hand in het verlengde van je arm naar beneden duwt, duw je jezelf alleen maar omhoog, in plaats van dat je je naar voren trekt.
Richt je je vingertoppen naar de bodem, dan zorg je ervoor dat je met je hand gelijk ‘water pakt’.
Als je dit juist uitvoert, kun je daarna alleen maar je arm buigen. Hierdoor kun je makkelijk je elleboog omhoog duwen. Hierdoor zul je al vrij snel water pakken met je hand én onderarm.
Zet in de trekfase zoveel mogelijk kracht in je slag. Zodra je voorbij je schouders komt, gaat je slag over in de duwfase. Deze maak je in een versnelde beweging naar achteren.

Die versnelde beweging doe je omdat je meer druk op het water in de trekfase kan zetten dan in de duwfase.
Vergelijk het met een auto die 30 meter voor je staat en er een touw voor je ligt. Als ik vraag om die auto naar je toe te trekken, kun je dit veel makkelijker als je je armen voor je schouders houdt dan wanneer je je arm achter je schouders houdt en hem dan naar je toe probeert te halen.
De volgende keer zullen we een uitgebreidere uitleg geven over de duwfase, want hier kun je winst behalen als je dit goed uitvoert.

De overhaal is een belangrijk onderdeel van de borstcrawl. Natuurlijk zijn de trek- en duwfase veel belangrijker, (Wat je onderwater met je slag doet bepaalt hoe hard je zwemt.) maar de overhaal is wel belangrijk voor je stabiliteit en ontspanning.
Wanneer je je arm ‘breed’ naar voren gooit, zal dit voor veel onbalans in je lichaam zorgen. Hierdoor ga je meer schudden en bewegen met je lijf. Je benen zullen dit moeten corrigeren en zeker wanneer je veel moeite hebt met de beenslag zal je hierdoor nog meer bewegen.

Handiger is dus om je arm en hand zo dicht mogelijk langs je lichaam naar voren te brengen in een ontspannen stand. (De overhaal is de enige fase, waarbij je je hand en arm kunt ontspannen) Om dit goed te oefenen, is er een techniekoefening en deze heet: ‘oksel aantik’.
Veel zwemmers krijgen deze oefening opgedragen door hun trainers of in hun schema. Toch moet de naam van deze oefening eigenlijk ‘oksel vegen’ worden genoemd.

De meeste zwemmers voeren de oefening uit als een tik. Ze halen hun arm uit het water, tikken daarbij hun oksel aan en brengen hem dan naar voren. Een soort 3 tak beweging, waarbij je de (gestrekte) arm van achteren via een tik aan de oksel naar de insteek brengt.
Veel beter is het om je hand uit het water te halen. Daarbij gelijk je hand richting je heup/kont te brengen en vanaf daar langs je heup, zij en tot je oksel te ‘slepen’ waarbij je vingertoppen over je lichaam veegt. Hierdoor verplicht je jezelf om de ‘hoge elleboog’ te maken, wat ook de doel van de oefening is.

Zodra je hand voorbij je oksel is, maak je hem klaar om een nieuwe goede insteek te maken. Maak je vingers lang, steek met je vingertoppen in en laat de rest van je hand door hetzelfde ‘gat’ door het water gaan. Hierdoor pak je weinig lucht mee. (Tijdens zwemanalyses zie je bij een insteek waarbij een hand op het water wordt gelegd ipv gestoken veel witte bubbels. Dit is lucht wat je niet mee wilt nemen onder water.)
Als je gaat insteken, zorg er dan voor dat je als eerste je hand insteekt en dan pas je elleboog laat zakken.

Wil je meer van dit soort uitleggen (gratis) ontvangen?
Stuur dan een mailtje naar:
info@sport-active.nl met als onderwerp:
‘gratis info over zwemmen’
en je krijgt af en toe een interessante uitleg over de zwemtechniek.
Wil je jouw zwemtechniek eens onder de loep nemen?
We hebben 3 mooie activiteiten waar jij dit bij ons kan doen:
Zwemtechniekdag:
http://sport-active.nl/zwemtechniekdag.html
Zwemtechniek trainingskamp:
http://sport-active.nl/zwemtechnieken.html
Open water trainingskamp:
http://sport-active.nl/openwater.html
Ontbijtje op bed
Het is zondagmorgen. Eindelijk hoef je geen wekker te zetten. Geen vijf keer snoozen voordat je er echt uit moet.
Geen kinderen die om half 8 naast je bed staan te springen dat ze honger hebben, Netflix willen kijken of vragen of ze even tussen jullie in mogen liggen. Nee, de kids zijn een weekendje bij opa en oma. Kortom je hebt samen het rijk alleen.

Gisteravond heb je stiekem nog even snel boodschappen gehaald. Via de jus d’orange naar het deeg in blik. Die hoef je alleen maar uit het blik te halen, in een mooi rondje te rollen en je hebt verse croissants. Een doosje eieren, want je schatje houdt van een eitje dat tussen hard en zachtgekookt in zit. Wanneer je bijna bij de kassa bent, besef je dat vers fruit bij het ontbijt ook goed zal doen. Jouw mannetje is immers de laatste tijd gezond bezig. Hij zit veel op de racefiets, heeft van die voedingssupplementen gekocht en laat steeds vaker dat biertje ‘s avonds staan.
Stiekem is het je al opgevallen dat zijn buikje minder is geworden, maar omdat je wilt dat hij nog meer gaat afvallen, reageer je nonchalant wanneer hij weer eens naakt voor de spiegel staat en zichzelf bekijkt en vraagt of je het al kan zien.

Het is zondagmorgen. De wekker staat op 07:30u. Je moet eruit, want je moet het ontbijtje voorbereiden. Voorzichtig kruip je het bed uit. Je wilt je lieverd niet al wakker maken.
Dit ontbijtje op bed staat garant voor minstens heerlijke ochtendseks en misschien wel een massage. Daarna een romcom op Netflix terwijl je in zijn armen ligt en nog snel een vluggertje voordat pa en ma de kids terugbrengen. Kortom, zo’n zondag waar je al weken, wellicht maanden naar uitkijkt!

Dit bedenk je al dagdromend terwijl je het dienblad vult met al dat lekkers wat je gisteravond hebt gehaald.
Op je tenen loop je de trap op, met je dienblad in je hand. Op de overloop, duw je behendig met je voet de slaapkamerdeur open. Een leeg bed.
Wat is dit nu weer? Als je de deur verder open duwt, staat je lieverd naast het bed. Hij heeft die afgrijselijke fietsbroek met bretels aan en pakt een wielrenshirtje uit de kast.
‘O schatje. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik ga zo met wat jongens een toertochtje over 100km maken. Nu de kids toch bij je ouders zijn, dacht ik dan heb jij lekker de zondagochtend voor jou alleen.’
Snel pakt hij nog het croissantje van het bordje waarin je met hagelslag een mooi hartje hebt gemaakt. Hij merkt het niet eens op. Hij komt nog een keer terug in de slaapkamer: ‘Mijn helm vergeten.’ Tevens pakt hij de mok met koffie: ‘Die drink ik in de auto wel op.’ En geeft je nog snel een zoen op je wang, terwijl hij kauwt op zijn croissantje.

Twee minuten later zit je gedesillusioneerd  op de rand van het bed met het dienblad op je schoot. Boos! Verdrietig. Kwaad! Omdat hij op jullie romantische zondagmorgen zonder kids veel liever gaat wielrennen met zijn vrienden. Het liefst flikker je het hele dienblad in de prullenbak. Je staart naar het schaaltje aardbeien, pakt er één en ineens besef je dat jíj het verkeerd hebt gedaan. Toen hij voor die spiegel stond te kijken naar zichzelf, had je moeten zeggen dat hij er al veel beter uitzag. Dat hij een hunk was, met zijn gespierde bovenbenen en zijn heerlijke lijf.
Nu is hij fietsen met zijn vrienden en zit jij vertwijfeld op de bedrand.

Je kijkt naar het nachtkastje. Zouden hij het nog doen? Of zouden de batterijen leeg zijn?
Binnenkort een leuk toertochtje rijden?

De 3 heuvelentocht van Sport-Active Nederland wat voor jou? Check:
http://sport-active.nl/drieheuvelentocht.html

Dat k*t t*ring t*f*s bad
De meeste vloekwoorden van mij liggen in dat zwembad. Ergens verstopt op de bodem. Ze liggen er al jaren.
Vloekwoorden die ik uitsprak tijdens de trainingen van de Nationale ploeg omdat ik de setjes van Gerard Meurs belachelijk zwaar vond. Vloekwoorden die ik uitsprak omdat ik toentertijd nog wel eens last van mijn schouder had en toch wilde trainen. Vloekwoorden omdat ik net had gehoord dat er bij mijn moeder borstkanker was geconstateerd, maar ik toch wilde trainen. Vloekwoorden omdat ik er vaak slechte wedstrijden heb gezwommen.

Het Sportfondsenbad in Amersfoort en ik lagen elkaar niet. En toch.. nu het aanstaande maandag definitief gaat sluiten en straks een wordt gesloopt, vind ik het ook wel weer sneu. Want elk zwembad had wel iets goeds. Ook al was dat in Amersfoort alleen maar de warme douches...

Trots op mijn first crush
Iedereen kan zijn eerste crush wel herinneren. Je eerste echte crush blijft toch iets speciaals. De eerste keer die kriebels in je buik voelen, waarvan je eerst dacht dat het bij een griepje hoorde.
Mijn eerste crush werd onbeantwoord. Ze was iets ouder, zat al op de middelbare school en was ruim een kop groter dan mij. Kortom, ik neem haar niks kwalijk.
Das beter dan je eerste crush dumpen en jaren later er achterkomen dat hij de Nederlandse Mr. Grey is en toch elke kerst met meneer Hulleman aan het diner moet aanschuiven. Sorry Roos, Haha...

Maar goed. Debby was mijn eerste crush. Ze was in haar jeugd (met 43 nationale titels) een van grootste talentvolle zwemsters van Nederland. Door allerlei omstandigheden heeft ze na het EJK nooit de Olympische Spelen gehaald. Eeuwig zonde.

Debby en ik bleven bevriend en hielden altijd contact.
Haar moeder viel wel eens in als zwemjuf op mijn zwemschool en haar vader keek vanaf zijn badmeesterspost in Meppel afkeurend als ik weer eens op kracht ipv techniek mijn trainingssetje afwerkte.

Twee jaar geleden benaderde Debby mij om trainer te worden bij ZVZ. Een klein zwemclubje uit Zwartsluis. Na een paar goede gesprekken met het bestuur, besloot ik toch om mijn droom: Sport-Active Nederland, na te gaan.Toch deed het pijn om nee te zeggen tegen Debby en wist ik zeker dan wij een gouden trainers duo zouden zijn geweest.
Debby pakte de trainingen op en legde al haar ziel en zaligheid in de club. En dat doet ze geweldig. Afgelopen weekend werd ze met haar clubbie gewoon Nederlands Kampioen bij de Nationale Arena Club Meet voor minioren.

Debby, echt ongelooflijk wat jij de afgelopen twee jaar hebt neergezet in dat mooie Zwartsluis.
Na zoveel jaar heb ik gewoon weer kriebels in mijn buik, maar dan kriebels van trots!

Nut van in open water trainen
Nu buiten eindelijk de temperaturen in de dubbele cijfers terecht zijn gekomen, komen de wetsuits weer tevoorschijn. Menig triatleet en open water zwemmer staat te popelen om de eerste duik in het water te nemen, waar een aantal weken geleden nog op werd geschaatst. Als oud-open water zwemmer kan ik dat natuurlijk alleen maar toejuichen, maar toch ben ik daar altijd wat terughoudend in.

Natuurlijk over een aantal dagen zal de foto van Desiree Emmen in badpak op Facebook opduiken waarop ze de eerste duik neemt in het Wilhelminakanaal en hier en daar zien we al foto’s van triatleten ingepakt in wetsuits en neopreen badmuts en hun tenen ingesmeerd met vaseline opduiken hun eerste meters maken, maar is het ook verstandig om nu al volledig in open water te gaan trainen?

Van trainen in open water word je namelijk sloom! Zeker als de temperatuur van het water nog echt koud is. Je kunt dan niet anders dan langere afstanden achter elkaar zwemmen: setjes als 3x een kilometer of een aantal kilometers achter elkaar. Dit omdat rusten in het water ‘killing’ is.
Juist in deze periode moet je werken aan de snelheid. In de winter heb je de basis voor het nieuwe seizoen gelegd en heb je je meters gemaakt. Nu moet je vooral je snelheid ontwikkelen en dat lukt in een (verwarmd buiten-)zwembad en nog niet in een plas of kanaal waarbij de temperatuur amper 14 tot 16 graden is.

Toen ik nog fanatiek open water zwom en altijd in de top van het Nederlands Klassement zwom, trainde ik nooit in open water. Ik werkte mijn programma gewoon in het zwembad af en dat heeft mij geen windeieren gelegd. Misschien was dit ook wel het geheim om een heel open water seizoen hard te zwemmen.
Je kunt veel beter interval- en sprinttrainingen in een zwembad afwerken dan in open water en tussen de wedstrijden door, heb je niet veel kilometers nodig. Je moet vooral je tempo goed onderhouden!

Kijk maar naar jongens als Wereldkampioen Ferry Weertman en Marcel Schouten. Die trainen ook nog steeds dagelijks in het zwembad in Eindhoven.
Natuurlijk dook ik bij mooi weer wel eens het kanaal in en deed ik daar een training, maar geloof mij: Je wordt echt niet beter van trainen in koud open water.

Dus ben je van plan om binnenkort een duik te nemen in open water omdat je er zin in hebt? Ik zeg doen! Maar wacht nog even met al je zwemtrainingen in open water af te werken, daarvoor is het nog veel te vroeg!
Wil jij jouw open water zwemskills verbeteren? Doe dan eens mee aan een open water clinic van Sport-Active Nederland.

Sterven op de fiets
Je voelt je anders dan anders. De benen draaien minder soepel, je adem zit hoog en je hebt moeite om gemakkelijk in het peloton mee te fietsen. Steeds weer moet je aanzetten om niet verder in de staart van het peloton te fietsen.
Enkele minuten later lig je zonder enkel besef tegen een dijk in het gras, levenloos, terwijl er nog tientallen renners en volgauto’s voorbij razen.

De renners die je zien liggen, kijken om en zien aan het nummer op je rug dat jij het bent. Hoofdschuddend zetten ze aan en vragen zich af hoe je zo’n domme stuurfout hebt kunnen maken.
Pas als alle renners en de meeste auto’s voorbij zijn gereden wordt de ernst van de situatie pas ingeschat. Het was geen stuurfoutje, geen uitwijkmanoeuvre of een steen die verkeerd in de strook lag waardoor jij tegen de dijk in het gras belandde.
Er wordt geroepen, geschreeuwd. Medici beginnen aan de protocollen die horen bij deze noodsituatie. Na een tijdje is de koers al kilometers verder, terwijl jij daar nog steeds roerloos ligt. In de verte horen omstanders de wieken van een traumahelikopter in de wind draaien.

Waar eerder nog mensen met hun telefoons in hun handen stonden om jouw valpartij te filmen, staan ze nu met hun handen in hun zij of voor hun mond.
Een paar uur later steekt Peter Sagan zijn handen in de lucht en viert zijn eerste overwinning in één van de mooiste eendagswedstrijden op de wielerkalender. Niet veel later komen tientallen renners over de streep op de wielerbaan van Roubaix. Moegestreden en blij dat ze de finish hebben gehaald. Geen van allen weet dat jij op dat moment ergens in het ziekenhuis van Lille aan het vechten bent voor je leven.

Een paar uur later sterf je. Op de zondagavond waar je hoopte onder de koude douches in de kleedkamer van de oude wielerbaan van Roubaix te staan. Het was je eerste start in Parijs-Roubaix. Veel debutanten halen de finish niet. Ze breken een schouderblad, hebben het te zwaar of zijn domweg te onervaren om de finish te halen.
Jij stierf terwijl je deed wat je het liefste deed: Fietsen, stoempend op de kasseien op zo’n mooie voorjaarsdag.
Een mooie dood voor een wielrenner, maar voor jou kwam de dood 60 jaar te vroeg.

Rust zacht goedlachse Michael Goolaerts.
Terug naar de inhoud